Το Σάββατο το βράδυ πήγα στο μπαλέτο για να κλάψω.
Βασικά για να δω το Mayerling πήγα αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι αυτή η δραστηριότητα πάει χέρι χέρι με το κλάμα.
Η ιστορία είναι βασισμένη στο Mayerling incident – δηλαδή το θάνατο του πρίγκηπα Rudolf της Αυστρίας και της ερωμένης του Baroness Mary Vetsera. Με λίγα λόγια παρακολουθούμε την κάθοδο του Rudolf προς την καταστροφή μαζί με την εξέλιξη της παθιασμένη (βλέπε αρρωστημένης) σχέσης του με τη Vetsera.
Οι παραγωγές του Royal Ballet φυσικά δεν είναι παραγωγές που χρειάζονται συζήτηση – όσον αφορά τη μουσική, τα κοστούμια, τα σκηνικά, το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ ROYAL OPERA HOUSE που μπαίνεις μέσα και σου πιάνεται η ανάσα. Αυτά τα ξέρουμε, τα έχουμε ξαναδεί και θα τα ξαναδούμε.
Υπάρχουν δύο πράγματα που διαφοροποιούν αυτό το μπαλέτο για μένα πάντως. Η απίστευτη χορογραφία του Kenneth MacMillan πρώτον. Σκοτεινή, ερωτική, δυναμική. Είχα χρόνια να καθήσω στην άκρη άκρη της θέσης μου και να με πιάνει το στομάχι μου από συγκίνηση. Φυσικά τα βήματα δε μετράνε μία αν δεν έχεις και τους ανάλογους χορεύτές οπότε δεύτερη διαφοροποίηση ήταν το cast. Royal Ballet θα μου πεις, τί περιμένεις; OK εντάξει αλλά ήμουν και πολύ τυχερή που πήγα τη βραδιά που το cast είχε τον Edward Watson και τη Mara Galeazzi (η οποία μετά από αυτές τις παραστάσεις αποσύρεται από το χορό). Τέτοιο πάθος, τέτοια κίνηση – δεν περιγράφεται.
Για να καταλάβεις, μία κυριούλα που καθόταν έκθαμβη σχολίασε στο τέλος: “Ελπίζω ότι δεν υπάρχουν παιδιά στο κοινό”. Αν κάποιος έχει την εντύπωση ότι δεν υπάρχει πάθος, σκοτάδι και ερωτισμός στον κλασσικό χορό πρέπει να δει αυτή την παράσταση.
Στο τέλος έκλαιγα σαν το χαζό από τη συναισθηματική φόρτιση! Έ λ ε ο ς.
Ευτυχώς που πάντα υπάρχει ένα μοχίτο δηλαδή.
Να πάτε – αν τα καταφέρετε δηλαδή και βρείτε εισιτήρια. Στην ανάγκη πουλήστε το κορμί σας. Τόσο πολύ.
Leave a Reply