Πόσες φορές σου έχει συμβεί να περιμένεις;
Περιμένεις ένα τηλεφώνημα, ένα νέο, μια φωνή, έναν άνθρωπο. Περιμένεις να μάθεις, να σου πούνε, να αποφασίσουν. Για μια δουλειά, για μια κράτηση, για έναν φίλο. Πώς έγινε έτσι η ζωή μας και αποφασίζουν για τόσα πολλά πράγματα οι άλλοι; Πότε δώσαμε τόσα πολλά δικαιώματα;
Περιμένεις ένα μπιπ του υπολογιστή ή του κινητού, ένα νέο άρθρο να περάσει από την οθόνη, μια νέα φωτογραφία να δημοσιευθεί. Να μάθεις, να δεις, να ανακαλύψεις. Ρε, πότε έγιναν τα νέα οι άλλοι κι όχι εμείς;
Έχω βαρεθεί τις μικρές αναμονές, που έρχονται η μία μετά την άλλη και γίνονται μία ΜΕΓΑΛΗ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ.
Που θα μου πάει η πουτάνα η πόρτα.
Δε θα την ανοίξω για να μπω μέσα μετά την αναμονή.
Θα την ανοίξω για να βγω ΕΞΩ.
Εκεί που υπάρχει παραλία.
Εσύ τί λέει; Πας για μέσα ή για έξω;
…προσεξε μην πάθεις αυτό που λένε οι αγγλοσάξωνες και τιμωρηθείς με το να λάβεις αυτό για το οποίο ευχήθηκες…γιατί οσους ξέρω που την κέρδισαν την μαμημένη παραλία, μετά αρχισαν να σκυλοβαριούνται. ;-) Αλλο είναι λίγες βδομάδες “παραλία” και άλλο μόνιμα.
–Εκ της παραλιακής οδού.