Συζήτηση σήμερα το πρωί στο αυτοκίνητο.

Ακούμε στις ειδήσεις ότι η Βρετανία πήρε το 13ο της μετάλειο.

- Πω, πω. Η Ελλάδα πάτωσε ε;
- Μπα. Είναι που κόψανε τα χάπια.

Beats & Rhymes for the Summer (vol. 2008)

Σε θέλω σαν τρελός, δεν είμαι μοναχός
στο όνειρο πετάω και νιώθω δυνατός
σε θέλω σαν τρελός, μαζί σου ολοταχώς
να μπούμε σ’ ένα τρένο να γίνουμε καπνός…

Onirama

Δεν μπορώ πραγματικά να σου εξηγήσω τα σκηνικά απείρου κάλλους που μας έτυχαν εψές το απογευματάκι. Θα χρειαζόμουν ένα καινούριο blog μόνο και μόνο για την περίληψη.

Ένα σκηνικό όμως πρέπει να το μοιραστώ - επειδή θέλω κάποιος άνθρωπος εκεί έξω να μας θυμίσει από ποια ταινία είναι μια σκηνή που μας κόλλησε και γελούσαμε σαν άρρωστοι, κολλημένοι στην έξοδο του Μ25.

Έχουμε φύγει από το σπίτι νωρίς και πάμε προς το Heathrow με το τουτού. Ξαφνικά από το Acton και μετά έχει τιγκάρει ο δρόμος και πάμε όπως η Κηφισίας (προ Αττικής Οδού) προς κέντρο ώρα αιχμής. Και μιλούνια κόσμος να προχωρεί.
- Μπα και ήταν κανένας αγώνας; ρωτά ο Καβαλιώτης.
- Μάλλον όχι - σημειώνει η Θεία Σοφία που έχει παρατηρήσει ότι στην πλειοψηφία του ο κόσμος είναι Asians. Ή που είναι Eid (μάλλον όχι) ή που είναι Diwali ή που παίζει καμιά Mela.
Να μη στα πολυλογώ τελικά ήταν το London Mela (όλο λέω θα πάω κι όλο το ξεχνάω).

Έχουμε λοιπόν κολλήσει και πάμε σημειωτόν από Acton μέχρι την έξοδο στον Μ25. Βλέπουμε και τη γέφυρα του Μ25 που είναι επίσης τίγκα και πάνε όλοι με ρυθμό χελώνας. Προσπαθούμε απελπισμένα να μη σκεφτόμαστε ότι θα αργήσουμε τραγικά με καταστροφικές συνέπειες και (ως είθισται) παρατηρούμε τους οδηγούς και τους επιβάτες γύρω τριγύρω.

Έπειτα από μία κυρία που σκάλιζε τη μύτη της (διάρκεια συζήτησης: 7 λεπτά) περνάμε δίπλα από ένα μινι βαν (πουλμανάκι ας πούμε) με μεγάλα γράμματα στο πλάι Dave’s Airport Transport. Μέσα παλεύουν να χωρέσουν 10 μαντραχαλαίοι με στολή ομάδας (rugby υποθέσαμε καθότι όλοι τους ήταν γουρούνια). Σημειώνω ότι είναι όλοι γουρούνια, οι υπόλοιποι κάνουν σχόλια (διάρκεια συζήτησης 2 λεπτά).

Λίγο παρακάτω βρισκόμαστε δίπλα σε ένα Hummer λιμουζίνα. Η Θεοδώρα σημειώνει ότι και σε αυτό το όχημα είναι μέσα παρόμοιοι μαντραχαλαίοι με τους προηγούμενους (κομπλέ με στολή). Εφόσον έχουμε φτάσει σε σημείο υστερίας ακολουθεί σουρεάλ συζήτηση.
- Τί, οι ίδιοι είναι;
- Ναι, σαν τους άλλους πίσω.
- Τους έχουν ξεχωριστά. Στο Hammer είναι οι νικητές.
- Ή στο Hammer είναι οι κανονικοί και πίσω οι αναπληρωματικοί.
- Ναι, τους λένε παίξτε καλύτερα να μπείτε στην ομάδα και θα σας πηγαινοφέρνουμε με το Hammer.
(σιωπή για 10 δευτερόλεπτα)
- Παίζει και το άλλο. Δεν είχαν αρκετά λεφτά και το πάνε με βάρδιες. Στη μέση της διαδρομής ανοίγουν οι πόρτες, κατεβαίνουν τα γουρούνια και αλλάζουν γρήγορα όχημα (οι υπόλοιποι έχουν αρχίσει να χαχανίζουν). Μη σου πω ότι πάνε με τα γόνατα λίγο λυγισμένα, πετάνε και τη μπάλα του rugby ο ένας στον άλλον και φωνάζουν hut hut hut hut hut hut hut.

Το το ότι έγινε το σώσε στο αυτοκίνητο δεν χρειάζεται να το συζητήσω. Μέσα στην παράνοια και το άγχος μας αρχίσαμε να φωνάζουμε hut hut hut hut και να γελάμε σαν υστερικά.

Ανάμεσα στα γέλια έχει αρχίσει η ανάλυση της φαντασίωσης. Το σκηνικό με το hut hut hut το θυμάμαι από κάποια ταινία - δεν έχω ιδέα ποια ταινία - όπου βγαίνουν από ένα βανάκι τύποι των ειδικών δυνάμεων και φωνάζουν hut hut hut με τα όπλα ανά χείρας.

Εδώ λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη πρέπει να μας βοηθήσεις γιατί έχουν σκάσει όλοι μας. Ποια σκατά ταινία ήταν αυτή;

Κανονική φωτογραφία

Φωτογραφία μετά από απρόσεκτο και ανελέητο Photoshop (δες τες μεγάλες - θα καταλάβεις)

Εγώ πάλι γιατί πιστεύω ότι στη Δεύτερη είμαστε σα να βγήκαμε από ταινία τρόμου;

Θέλω να τη βλέπω τη γυαλάδα και τα σημάδια μου ρε.

(Βαριόμουν όπως καταλαβαίνεις και χρησιμοποίησα αυτό το tutorial)

Πέρνα μια βόλτα από του cpil.

Έχει ανακαλύψει ένα μικρό διαμάντι που θα φτιάξει τη μέρα σου.

Δώσε μου δυο λεπτά από τον χρόνο σου.

Ρίξε μια ματιά στο kariera.gr και (συγκριτικά) στο Guardian Jobs ή στο Monster. Σκέψου το λίγο σαν το παιχνίδι με τις εικόνες που ψάχνεις να βρεις τί λείπει.

Μόνο που εδώ λείπει μία από τις βασικότερες πληροφορίες σχετικά με μία θέση εργασίας. Ο μισθός. Φαίνεται ότι είναι επτασφράγιστο μυστικό, το οποίο αποκαλύπτουν μόνο στον Πάπα.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να κάνω αίτηση για μία θέση που δεν ξέρω ποια είναι η μισθολογική της κλίμακα. Δεν χρειάζομαι ακριβή αριθμό, ένα περίπου για να ξέρω πού κινούμαι. Στη Βρετανία ο ίδιο τίτλος μπορεί να έχει τεράστια διαφορά στο μισθό. Ως ενδιαφερόμενος κατανοείς ότι άλλο το επίπεδο της μίας θέσης και άλλο της άλλης. Και στο κάτω κάτω βρε αδελφέ μπορεί να μην έχει καμία όρεξη να κάνεις αίτηση σε μια δουλειά που δεν προσφέρει τουλάχιστον το μίνιμουμ που είσαι διατεθημένος να δεχτείς. Πρέπει δηλαδή να μπεις στη διαδικασία, να στείλεις βιογραφικό, να περάσεις συνέντευξη και μετά να σου πουν το μισθό. Τσάμπα χρόνο και τσάμπα άδεια από τη δουλειά σου αν δεν σου αρέσει ο αριθμός.

Ακόμα χειρότερα, ίσως να μην σου πουν καθόλου τον αριθμό αλλά να σε ρωτήσουν
- Πόσα θα θέλατε;
Εδώ σου κάνουν την ίδια ερώτηση αλλά τουλάχιστον έχουν δημοσιεύσει την μισθολογική κλίμακα, οπότε απαντάς με έναν αριθμό στη μέση.

Στην Ελλάδα τί απαντάς; Έναν τυχαίο αριθμό φαντάζομαι. Όσο και να ξέρεις την αγορά ο αριθμός είναι πραγματικά τυχάρπαστος γιατί αποκλείται να γνωρίζεις με λεπτομέρεια τις απαιτήσεις της θέσης. Το να γίνει έλεγχος των απαιτήσεων της θέσης και να παρθεί απόφαση για το μισθό είναι δουλειά του HR δεν είναι δουλειά δική σου.

Υποπτεύομαι ότι το σκηνικό γίνεται για τον εξής λόγο: Για να γλιτώσουν οι εργοδότες όσο πιο πολλά γίνονται.

Παράδειγμα. Δίνεις έναν τυχαίο αριθμό ως μισθό. Αν είναι υψηλός (και φυσικά πάντα θα είναι υψηλός αν μπορούν να σε πείσουν ότι πρέπει να δεχτείς λιγότερα λεφτά) υποπτεύομαι ότι όποιος είναι απέναντι σου κάνει μια κίνηση με το κεφάλι του για να σου υποδείξει ότι λες πολλά. Σε αυτή την περίπτωση σε έχουν πιάσει κότσο ήδη. Πανικόβλητος εσύ λες ότι “είσαι ανοιχτός σε προτάσεις βέβαια” και άλλα τέτοια εμετικά. Πάει την έκατσες. Ειδικά αν είσαι και άνεργος και το έχουν πάρει χαμπάρι σε κρατάνε από τα απαυτά σου.

Νομίζω τελικά έχουμε λίγο λάθος προτεραιότητες όσον αφορά την εργασία στην Ελλάδα.

Αν θέλεις θεσούλα να τρουπώσεις και να τα ξύνεις τότε το υπάρχον σύστημα είναι υπεραρκετό. (Σκάσε και κολύμπα).

Αν θέλεις μια δουλειά που να σε προκαλεί να πας λίγο παραπάνω, να μάθεις πέντε πράγματα ακόμα και να αμοίβεσαι γι’αυτό τότε το υπάρχον σύστημα είναι τουλάχιστον σφαλιάρα ανάποδη που την τρως κάθε φορά που ψάχνεις δουλειά.

Πάντως να σημειώσω και μια τελευταία σκέψη. Υπάρχουν κι άλλες χώρες. Κανείς δεν μετάνιωσε την εμπειρία του να ζήσει και να δουλέψει λίγο στο εξωτερικό (σιχαίνεσαι τα άσχημα περισσότερο αλλά σου λείπουν και τα καλά ακόμα περισσότερο). Για αρχίστε να κοιτάτε και στα παρακάτω. Ποτέ δεν ξέρεις.

Guardian Jobs
Monster
Total Jobs
Jobsite

από τον Derek: jobs.ie

Τελικά δεν χρειάζεται να ανοίγω κανένα ειδησεογραφικό site. Αρκεί να εγγραφώ σε όποια μέθοδο αποστολής έχουν τα κόμματα στην Ελλάδα και θα είμαι ενημερωμένη. Περίπου σαν να διαβάζω άρθρο.

Κάτι άκουσα για ένα δυστύχημα στο Πέραμα και πήγα η ταλαίπωρη στο in.gr (αφού πέρασα πρώτα από την Καθημερινή).

Πρώτο πρόβλημα (και το έχω ξανασημειώσει): Κανένας δεν γράφει μία παράγραφο στο τέλος με το τί έχει γίνει. ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΧΑΙΒΑΝΙΑ ΟΥΤΕ ΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Γράψτε δυο λόγια γιατί είναι τελείως ξεφτίλα να πρέπει να πάρω το μπαμπά μου για να μάθω τί έγινε.

Δεύτερο πρόβλημα (συγκεκριμένα με το in.gr, μπορεί να υπάρχουν και άλλα παραδείγματα αλλά δεν έχω χρόνο να τα βρω τώρα): Μετά από τρεις χιλιάδες κλικ βρήκα το πρώτο άρθρο σχετικά με το ατύχημα.
Προσέξτε ξεφτιλίκια:
Τί έγινε (έκρηξη): 51 λέξεις
Τί έγινε μετά (αυτόφωρο κλπ): 52 λέξεις
Τί είπε ο υπουργός, τα κόμματα, η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, διάφοροι μαϊντανοί βουλευτές: 1179 λέξεις

Αν διαβάσετε το κείμενο (αν αντέξετε δηλαδή, γιατί αμφιβάλλω αν σας ενδιαφέρει τί λέει ο κάθε άσχετος που δεν έχει πατήσει το τρυφερό του πόδι μέσα σε δεξαμενή ποτέ) θα παρατηρήσετε ότι όλα ακούγονται σαν από δελτίο τύπου. Ή έστω μία δήλωση που έστειλε το Γραφείο Τύπου του κόμματος σε όλα τα καλά ΜΜΕ.

Γιατί οι νεκροί φυσικά πάνε, πεθάνανε. Τα κόμματα όμως ζουν. Και με ποιον μας συμφέρει να τα έχουμε καλά και να τους δίνουμε βάθρο; Με τους νεκρούς ή με τους (διαπλεκόμενους) ζωντανούς;

Το να ζεις στο Λονδίνο και να μην δεις ποντίκι στο σπίτι σου είναι τόσο απίθανο όσο το να ζεις στην Αθήνα και να μη δεις κατσαρίδες. Η πόλη είναι γεμάτη από κήπους, αρχαίους υπονόμους και σκουπίδια - εκρηκτικός συνδιασμός (ή εκλεκτός μεζές) θα μπορούσε να πει κανείς.

Μια φορά το χρόνο τουλάχιστον εντοπίζουμε ένα ποντίκι. Απολυμαίνουμε μετά μανίας και συνήθως δεν το ξαναβλέπουμε, φέτος όμως ο Μήτσος (όλα μας τα ποντίκια λέγονται Μήτσος), αφού έκανε μια χειραψία με τη Θεοδώρα, αποφάσισε να παραμείνει στο σπίτι ακόμα και μετά από πλήρη απολύμανση, μετακίνηση κουζίνας, πλυντηρίου, ψυγείου (χλωρίνη από πίσω) και εξαφάνισης πασών των τροφών.

Ο Καβαλιώτης βγήκε σε εκστρατεία/ αναζήτηση παγίδας και ήρθε στο σπίτι με μια σακούλα πράγματα. Από παραδοσιακή παγίδα μέχρι παγίδα κόλλας (πατεί πάνω και κολλάει) και την τελευταία λέξη της επιστήμης - την στιφογυριστή παγίδα (όπου ο Μήτσος μπαίνει να φάει, στριφογυρνάει η παγίδα ωσάν περιστρεφόμενη πόρτα και ο Μήτσος κλείνεται μέσα).

Η δεύτερη χαιρετούρα του Μήτσου ήταν πάλι με τη Θεοδώρα. Τον πέτυχε στον διάδρομο, τον ακολούθησε στο μπάνιο, της ξέφυγε και κρύφτηκε στο δωμάτιο των επισκεπτών (διακριτικός γαρ). Το επόμενο πρωί η παγίδα κόλλας που η Θεοδώρα έριξε στα γρήγορα στο δωμάτιο (προτού κλείσει όλες τις πόρτες και τις σφραγίσει με διάφορα άπλυτα που είχαμε) είχε μεταφερθεί κάτω από το κρεβάτι. Απόδειξη της παρουσίας του Μήτσου λίγο από το γκρι τρίχωμα του και πολλά από τα περιττώματα του (από το φόβο του υποθέσαμε).

Σήμερα το βράδυ, ενώ εγώ κι ο Καβαλιώτης κάτι χαζεύαμε στην τηλεόραση άκουσα τον Μήτσο στην κουζίνα. Ακολουθεί σκηνικό απείρου κάλλους: Εγώ επί του πάγκου, ο Καβαλιώτης από την άλλη μεριά του πάσου στην τραπεζαρία και η Θεοδώρα πάνω στη σκάλα να κοιτάει μέσα από την πόρτα. Από τον πάγκο άρχισα να μετακινώ την κουζίνα μέχρι που ο Μήτσος έκανε τον τρελό πήδο προς την ελευθερία και μετακινήθηκε πίσω από το πλυντήριο πιάτων.

Άγνωστο γιατί, με έπιασε ένας εκνευρισμός. Έβαλα τα παπούτσια μου (μη περάσει και πάνω από τα πόδια μου γιατί μετά θα πρέπει να τα μουλιάσω στη χλωρίνη και είναι κρίμα) και άρχισα να πλένω κάτι κατσαρόλες. Εκνευρισμένη, έβαλα και το πλυντήριο των πιάτων μπροστά. Ο Μήτσος, κάπως φοβισμένος από τον ήχο φαντάζομαι, πέρασε πίσω από τα ντουλάπια, πήγε πίσω από το πλυντήριο ρούχων και ήλπιζε να την κάνει από το πλάι, να βγει από την κουζίνα και να εξαφανιστεί στο διάδρομο. Πού να ήξερε ο ταλαίπωρος ότι η σατανική Σοφία η Ποντικοπνίχτρα είχε τοποθετήσει στρατηγικά εκεί μία παγίδα κόλλας.

First sighting πάει στον Καβαλιώτη που άρχισε να φωνάζει “Πιάστηκε πιάστηκε” και να χοροπηδά πανικόβλητος καταμεσής της κουζίνας, με αποτέλεσμα να πανικοβληθώ εγώ με τη σειρά μου, να προσπαθήσω να φύγω από την κουζίνα με σαπούνι και νερά στα χέρια, να πέσω πάνω στον Καβαλιώτη, γενικώς το πώς δεν γλιστρήσαμε να σπάσουμε και κανά χέρι είναι ένα θέμα. Με τη φασαρία κατεβαίνει και η Θεοδώρα να δει τον Μήτσο πριν του πούμε το στερνό αντίο.

Ένα τοσοδούλικο ποντικάκι ήταν ο ταλαίπωρος ο Μήτσος μας. Μικρούλης, με ροζ ποδαράκια και ουρίτσα… Κι εμείς γεμίσαμε το σπίτι με φάκες - σαν να προσπαθείς να σκοτώσεις μυρμήγκι με μπαζούκας.

Κάτι τέτοιες στιγμές - που οι άλλοι γύρω στέκονται αναποφάσιστοι - με πιάνει ένα φασιστικό ένστικτο - φαντάζομαι κάτι σαν τις παλιές νοικοκυρές ή νοσοκόμες. Αν φορούσα μανίκια ίσως να τα σήκωνα. Έπιασα το χαρτόνι με την κόλλα, άνοιξα την πόρτα, βγήκα στο δρόμο, πέρασα απένταντι και άφησα τον Μήτσο στο πεζοδρόμιο δίπλα στα σκουπίδια, ακόμα κολλημένο. Γύρισα, μπήκα στο σπίτι, έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Μέχρι που δικαιολογήθηκα στον εαυτό μου: Ο Μήτσος την είχε κάνει από τη φάκα το προηγούμενο βράδυ. Θα μπορούσε να την κάνει και απόψε.

Τελείωσα με την κατσαρόλα, την έβαλα να στραγγίξει από τα νερά και έβγαλα έξω ένα μπουκάλι για το κουτί της ανακύκλωση. Πρίν κλείσω την πόρτα, άκουσα τη γάτα του γείτονα να νιαουρίζει. Απ’ το δρόμο.

Αν ήμουν σε αισιόδοξες μέρες θα σκεφτόμουν ότι νιαουρίζει από τσαντίλα. Ο Μήτσος ξεκόλλησε και δεν τον πρόλαβε.

Είμαι όμως σε μέρες εκνευρισμού και πολύ φοβάμαι ότι τον έκανε μια χαψιά.

Και για κάποιο λόγο με πειράζει α φ ά ν τ α σ τ α αυτό.